Heel natuurlijk zijn

De liefde

(Uit: de Profeet van Kahlil Gibran)

Wanneer de liefde wenkt volg haar, al zijn haar wegen zwaar en steil. Als haar vleugelen u omhullen, laat u gaan. Al zou het zwaard, verborgen in haar veren, u verwonden. Als zij tot u spreekt, gelooft haar. Ook al verstrooit haar stem uw dromen, zoals de noordenwind uw tuin verkeren doet in dorre woestenij.

Want zo de liefde u kroont, zij kruist u ook. Al dient zij tot uw groei, zij snoeit u evenzeer. Als zij opstijgt tot uw hoogte en uw teerste takken streelt, die trillen in de zon. Zij daalt ook af naar uwe wortelen en rukt hun houvast aan de aarde los. Als korenschoven gaart zij u bijeen. Zij dorst u tot gij naakt zijt. Zij want u tot gij vrij zijt van uw kaf. Zij maalt u tot gij blank zijt. Zij kneed u tot gij buigzaam wordt. Geeft u over aan haar heilig vuur, opdat gij worden zult tot heilig vuur voor gods heilig feest.

Al deze dingen doet de liefde, opdat gij kennen mag 't verborgene van uw hart en daardoor worden zult, een deel van 's Levens hart. Maar zo gij in uw angst alleen haar vrede en haar genoegen zou zoeken, dan deed gij er beter aan uw naaktheid te bedekken en van liefde's dorsvloer weg te gaan, de seizoenenloze wereld in. Waar gij zult lachen, maar niet uw volle lach. Waar u zult wenen, maar niet al uw tranen.

De liefde geeft alleen zichzelf en put ook uit zichzelf alleen. De liefde neemt niet in bezit, en wil ook niet in bezit genomen worden, want de liefde is zichzelf genoeg. Als gij liefhebt zegt dan niet: "God woont in mijn hart, maar eerder, ik ben in het hart van god". Meen niet, dat gij richting kunt geven aan liefde's loop, want de liefde richt, zo zij u waardig acht, uw loop. De liefde zoekt alleen zichzelf te vervullen.

Maar zo gij lief hebt en begeren moet, laat uw begeerten zijn: Te smelten tot een kabbelende beek, die haar lied zingt tot de nacht. De pijn te kennen van te veel tederheid. Gewond te worden door uw eigen begrip van liefde, en bereidwillig en vol vreugde te bloeden. Bij het morgenlicht met een gevleugeld hart te ontwaken en te danken voor een nieuwe dag van liefde. Op het middaguur te rusten en liefde's vervoering te overpeinzen. Vol dankbaarheid in het avonduur huiswaarts te gaan en in te slapen met een gebed voor de beminde in uw hart en een loflied op uw lippen.